Een stipje in het groen

Zullen we een stuk gaan wandelen vrijdag, vraag ik. Ik heb wel zin een lange tocht. Liefst één waar we niet veel anderen tegenkomen. Op de kaart zoek ik naar leuke plekken op de Veluwe. Mijn vinger wijst naar de Posbank. Daar zijn heides, zandpaden en bossen. Dat ziet er goed uit. Zelfs een aantal toppen staan gemarkeerd. Hé, Signaal Imbosch, dat was toch de hoogste top van Gelderland? De keuze is gemaakt en vrijdag gaan wij vroeg op pad.

Vanaf Rozendaal lopen we het bos in. Voor Nederlandse begrippen moeten we meteen veel klimmen. Het gaat heuveltje op heuveltje af door de groene jungle. Het is warm, ook al is het nog vroeg. Maar de enorme beuken waken over ons en beschermen ons tegen de zon. Hier zijn we vaker geweest, het is een mooie plek om te oefenen voor een bergtocht. Waar ik normaal afsla richting de Posbank, koersen we nu op Signaal Imbosch. Een klein stipje midden in het bos.

We dwalen door het bos. Geen mens komen we tegen. We lopen over mul zand, kleine paadjes, statige lanen en slingerweggetjes. Eerst een kop koffie? vraagt Claar. Al die bomen om ons heen vragen om een hangmat-break. We wiebelen met een verse kop koffie aan een paar dennen. Wist je dat Signaal Imbosch met 109,9 meter het hoogste punt van Europees Nederland is buiten Zuid-Limburg, vraagt Claar. Wat? Ik staar nog eens naar het puntje op de mobiel. Nou dat is een mondvol voor zo’n klein stipje tussen al dat groen. 

Zwoegend over het mulle zand kijken we nog eens op de telefoon. Rechts van ons moet het zijn, Signaal Imbosch. Een klein paadje slaat af, zomaar het bos in. Geen bordje dat wijst naar een bijzondere attractie. Waren we niet op weg geweest met onze stip, dan waren we er zo voorbij gelopen. We slingeren nog net wat hoger door de bomen. Ja hoor, hier is het, roept Claar. Tussen de wuivende dennen ligt een vierkante steen. Het restant van een landmeting, met daarin gebutst: een echt topkruis. Geen toeristen ding, geen kermis of informatiebord. Alleen een bescheiden steen die aangeeft dat dit niet zomaar een plekje is. 

Het stelt natuurlijk niks voor, zo’n plek, toch word ik er helemaal blij van. Want hoe onooglijk en onbeduidend ook, het is gewoon een heel mooie plek. Met tranen in mijn ogen neem ik de plek in me op. De rest is er alweer vandoor. Kom we doen een overschrijding van deze top, roept Joanne Aan de andere kant, loopt een paadje naar beneden. Yeah, de topoverschrijding van Signaal Imbosch is een feit.

Normaal is met het behalen van de top, de tocht wel gedaan. Niet vandaag. We maken er een monstertocht van. Dus beginnen we aan de toegift op de wandeling. Vanuit het bos belanden we op een groot stuk open heide; de Doornstruik. In de verte zien we een brandtoren. Een bank bovenop een heuvel is de perfecte plek om onze schoenen van zand te ontdoen. Zo, ze lijken weer twee maten kleiner. Een paar Schots Hooglanders kijken ons aan. Er komt er eentje proestend bij het water vandaan. We kijken uit over de enorme vlakte. Het lijkt wel Scandinavië. Je ziet niets dan heide, bossen en heuvels. 

Met de warmte van deze dag, zijn we blij als we het bos weer in mogen. Verder over kronkelende paadjes. We ontdekken ook steeds meer onderscheid tussen bos en bos. De strakke dennen met vloeren van bosbessen, de hoge beukenbossen met een enorme weidsheid eronder en de dichtbegroeide jungleachtige bossen. 

Even verderop belanden we in een volkomen sereen stuk bos. Geen ziel komen we tegen. Ver verwijderd van alles, staan de dennenbomen recht. De bodem heeft allemaal minihobbels, waardoor er dalen, valleien, hellingen en verborgen plekken in het bos ontstaan. We horen een koekkoek. Het is het hoogtepunt van de dag. Deze oase op de Veluwe.

Als we nog eens op de kaart loeren zien we nog een laatste top die we kunnen beklimmen. De HZN, de hobbel zonder naam. Of eigenlijk, TDGTIZN, de top die geen top is, zonder naam. Vlak daarvoor treffen we de BIDWDHI, de bocht in de weg die hoog is. Moe van het wandelen vervallen we in spelletjes over hobbels en toppen en alles zonder naam. De HZN, is ook echt niet meer dan een hoogste punt op de Terletseweg. Met vlak daarnaast een zendmast. Hoog is ie wel.

De laatste keer op de Veluwe troffen we opeens een adder. We verwachten er stiekem weer één. Kijk, daar kronkelt iets. Het is geen adder dit keer, maar een hazelworm. hij kronkelt er hard vandoor. Met al dat gedraai, vind ik deze worm haast enger dan de adder. Een laatste open stuk heide steken we over, aan een zijde omzoomt door hoogspanningsmasten. Gek, alleen daardoor waan je je weer terug in de bewoonde wereld. Die we toch verder de hele dag achter ons gelaten hebben.

Informatie

  • Startpunt: Parkeerplaats bij Landgoed Rozendael aan de Beekhuizenseweg 4 in Rozendael (dus niet Velp).
  • Lengte: 25 km
  • Kaart van onze route: is te vinden op Routeyou: Een stipje in het groen
  • Inkorten/verlengen: Wij maakten een lange tocht, maar je kunt ook eenvoudig een kortere tocht naar/rond Signaal Imbosch lopen. Start vanaf de parkeerplaats bij de brandtoren aan de Brandtorenweg of vanaf Paviljoen De Posbank. Dit is een fijne uitspanning bovenop de Posbank. Kom je met het OV, dan kun je starten vanaf station Rheden.
  • Overnachten: Buitenplaats Beekhuizen ligt in de buurt van ons startpunt. Je kunt er tenten of hutten huren. Verder weg ligt Natuurkampeerterrein Zegenoord.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *