Hobbelhoppen in de duinen

De duinen van Schoorl zijn voor ons bekend terrein. We hebben ooit een ‘Chateau’ op camping Koningshof in Aagtdorp gehad. Dat is lang geleden, maar de Schoorlse duinen blijven een tweede thuis. Het is de enige plek in Nederland waar je kunt verdwalen. Alles lijkt op elkaar, elke driesprong en viersprong en elke kruising is omringd met dennen, overal dennen. De paden hobbelen ook lekker op en neer, als je wilt kun je hier goed hoogtemeters maken!

En die hoogte, die zoeken we vandaag. Op naar de hoogste top van Noord-Holland! En zoals met vorige toppen, blijkt dat ook deze top meerdere kwalificaties te hebben. Het is niet alleen de hoogste top van de provincie, maar ook het hoogste duin in Nederland. De Catrijper Nok is 55,4 meter hoog en nog niet zo makkelijk te vinden. Vanuit verder platte Noord-Holland rijst bij Schoorl een hoge duinenrij op uit het niets. Een hele serie hoge toppen op een rij. Maar welke is nou het hoogste? Van beneden zien wij niet welke nou dé top is. Genoeg toppen, maar welke is net even hoger dan de rest?

We starten bij het bezoekerscentrum, een populaire plek. De allerkleinsten scharrelen op het kabouterpad en spelen met het zand en water. De iets oudere kinderen kunnen op expeditie. Jeetje, zelfs op deze druilerige zondag, laat in de middag, is het nog druk. We kiezen een route die ook voor ons nieuw is. ‘Trimbaan’, staat ernaast. En dat zullen we weten. Poeh, wat een stief hellinkie. Wie zei dat Nederland plat is? Dit is heftig starten. Het is misschien wel de steilste helling van Nederland. En het mulle duinzand maakt het ook niet makkelijker. We zetten één stap omhoog en zakken er drie naar beneden. Het zand zit meteen overal. Gelukkig hangt er een touw. Niet dat we in deze Coronatijd aan dat touw gaan hangen. Nee, we gebruiken het als een soort sneeuwschoen! Op het koord hebben we grip. Over het koord dansend komen we eindelijk boven.

Willen we al die toppen wel op? We gingen toch echt een kort tochtje maken? Zwetend en puffend zijgen we neer op een bankje. We trekken wat laagjes kleding uit en komen langzaam weer op adem. Hé! Je kijkt uit over de Noord-Hollandse polders. Onze route loopt over de rand van de duinen naar het noorden. Vanaf het pad zoeken we tussen de bomen. ‘Zou dit hem zijn?’ We passeren een hoog duin, maar daar kunnen we niet op. Er staat een hek voor. Gelukkig, een stuk verderop is het volgende duin. Met een uitkijktoren erop. ‘Dit moet hem toch zijn,’ vindt Fosse. ‘Kijk Mam, ik zie de zee bijna in een halve cirkel om ons heen draaien. ‘Ja, het moet haast wel, maar dat duin daar…. dat lijkt toch echt hoger!’

Onze route buigt af, door de duinen. Op en neer. We zijn op een stuk duin, dat wij nog niet eerder ontdekt hebben. Joanne moppert wat. ‘Die Almeerse berg konden we ook al niet op…’ en nu lopen we hier, zonder kaart door de duinen te dwalen. Komt er zo nog wel een splitsing? ‘Ik wil niet op het strand belanden.’ Na een poosje zien we dan toch een kruising. Het pad brengt ons helemaal terug. We staan opnieuw voor het hekje vlakbij de top. Zullen we.. ‘Nee, ik ga niet over hekjes klimmen’. Toch willen we het niet opgeven en dwalen verder over het pad. 

Hé, kijk hier is een afslag, roept Joanne. Een beetje verstopt, slaat een smal pad af tussen de bomen. Is het wel een pad? Ja hoor, het loopt door, roept Joanne, die al drie passen verder is. We komen op een kleine zandvlakte. Het voelt als een laatste sneeuwveld of stuk gletsjer dat je over moet. Loopt het hier wel verder of verdwijnt het in het bos? Nee, we draaien naar links en lopen haast over een graat vol dennen. De top houdt zich goed verstopt. Pas als we de laatste den voorbij zijn staan we opeens op de echte top, de Catrijper Nok. Er staat een paal: 55,4. Dit is hem dan echt. Een verborgen pareltje aan een snoer van toppen. 

Weer een geheime plek ontdekt en dat in onze eigen achtertuin! Haast euforisch dalen we af. De graat, het sneeuwveld en terug naar het pad. We staan bovenop een klimduin. Niet het drukbezochte klimduin in Schoorl, maar een rustige steile helling voor ons alleen. We sprinten door het zand. Met zeven-mijls laarzen denderen we naar beneden. Vallen is niet erg, dan rollen we toch een stukje….Het zand stuift in het rond. Het is nog net niet skiën, maar we schuiven in grote snelheid naar het dal. Beneden kloppen we bergen zand uit onze schoenen. Het laatste stuk terug loopt door de jungle. We lijken opeens in een andere klimaatzone te zijn gekomen. Dit is niet zomaar een bergtocht, het is een bergtocht in exotisch terrein, ver in Noord-Holland. 

Informatie

  • Startpunt: Parkeerplaats van Buitencentrum Schoorlse Duinen, Oorsprongweg 1 van Staatsbosbeheer.
  • Lengte: 4 km
  • Route: De kaart is te vinden op Routeyou onder de naam Hobbelhoppen in de duinen.
  • Inkorten/verlengen: Wij maakten een avondrondje langs de rand van het duingebied bij Schoorl, over de hoge toppen. De duinen zijn hier wel 5 km breed, dus je kunt gemakkelijk een langere tocht wandelen. Loop bijvoorbeeld naar zee en weer terug. Aanrader is een tussenstop bij De Berenkuil. Een authentieke Nederlandse berghut, die verscholen ligt in een duinpan. Met het openbaar vervoer kun je met bus 151 vanaf station Alkmaar naar Petten. Stap uit bij halte Koningsweg, je kunt dan bijvoorbeeld op de terugweg in Camperduin (bijvoorbeeld bushalte Hondsbosscheweg) weer op de bus stappen. 
  • Overnachten: Doordat je hier aan de duinen zit, is het een populaire plek. De campings zijn dan ook veelal druk en niet ingericht voor trekkers die met een klein tentje komt en rust en natuur zoekt. Als trekker mag je je tentje neerzetten achter Natuurvriendenhuis het Zeehuis in Bergen aan Zee. Een andere leuke plek om te overnachten is Dopersduin. Dit is een vakantiehuis dat van oorsprong Doopsgezind is, maar iedereen is welkom. En het ligt aan de voet van de Catrijper Nok!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *