Toch geen top op zeeniveau

De Almeerse Berg: de tweede hoge hobbel

Jaaaaa! Wij gaan op Mini Expeditie. Een echte! Met kamperen erbij. We beklimmen vandaag de hoogste hobbel van Flevoland: de Almeerse Berg. Wauw, nooit geweten dat er een berg in Almere was… Laat staan dat ie hoog is. Volgens Wikipedia is niet de Almeerse Berg het hoogste punt van Flevoland, maar de Bult van Urk. Maar de Almeerse berg is met 25 meter echt hoger, maar gemaakt door een kunstenaar en niet de natuur. Een hoopje zand op de oude zeebodem, dat wordt een makkie, toch? Maar Flevoland is weerbarstig. Agressief onkruid, hongerklop en een toppoging die afgebroken wordt. Het wordt een echte expeditie.

Almereerderhout of Almerejungle?

We starten onze tocht op zeeniveau. Bij het Almeerderhout is de kale polder niet meer te herkennen. De bomen zijn groot en het groen spruit welig. Almerejungle was misschien een betere naam geweest. Warmte, vlinders, kriebelbeesten en alle tinten groen. Hé, dit is berenklauw, opletten waar je loopt! Het bos staat vol vijandige planten. De berenklauw, brandnetels en distels lijken aan onze benen te knagen. Ik heb nog nooit zoveel onkruid bij elkaar gezien. Toch staat er in dit agressieve bos een groene welkomstboog. We rennen door de boog en voelen ons een stuk meer welkom in de groene wereld. 

Recht en hoekig

We steken de N305 over en lopen langs Stadslandgoed De Kemphaan. Normaal een fijne plek waar je wat kan drinken, nu is alles gesloten. We struinen verder door de groene wereld. Langs de Hoge Vaart herkennen we de oude polder weer. Toch is lang niet alles recht en hoekig. We lopen langs zijstromen en kleine bruggetjes. Op en af gaat het. Pfff, we zijn nu al moe en dan moet die berg nog komen. De zon schijnt, we hebben het warm en de puf is ver te zoeken. Gelukkig kunnen we het bos weer in. We steken de weg weer over en komen in het Cirkelbos. Het is hier ruig. Het voelt als ‘oud’ bos, en dat op dat jonge land.

Hongerklop

We volgen de Gooimeerbeek. Dat klinkt heel wat, maar is een onooglijk stroompje, verstopt tussen de bomen en struiken. Ook de Almeerse berg houdt zich schuil tussen al dat groen. Hij speelt duidelijk hard to get. Na de warmte op ons hoofd begint nu onze buik zich er mee te bemoeien. Honger, roept hij al een tijdje.  Zullen we hier lunchen? Nee, dat doen we op de top, zegt Claar. Hij kan mij niet snel genoeg komen, maar steeds is er weer een nieuwe bocht in het pad. Tot opeens… Tussen de bomen staat de kale groene kegel in de zon te stralen. Mogen we daar dan eindelijk pauze houden? 

Berg op slot

Maar hé, wat is dat? Tussen ons en de berg staat een hek met een groot hangslot erop. Een een bordje ernaast: een Coronabord. Nee, toch? Er is op deze doordeweekse dinsdag werkelijk niemand in de buurt. Alleen een kudde schapen die vrolijk op onze berg staan te blaten. Maar ja, braaf als we zijn, zullen we de schapen niet blootstellen aan het gevaar van besmetting. Spijtig lopen we verder op zoek naar een picknickplek. Met volle magen komt ook onze goede moed weer terug. Dan maar geen top. We zijn geen toppensnellers, maar hobbelbedwingers. Tja en bij een hobbel is de top niet het ultieme doel, toch?

UItzicht tot de einder

Mijmerend over onze niet-behaalde top lopen we langs omgeploegde landbouwvelden. Hier geen weelderig bos, maar lange rechte lijnen en uitzicht tot de einder. De zwaartekracht van de zeebodem trekt weer hard aan onze hielen. Niet veel verder staat onze auto te wachten. In deze Coronatijd is het niet zo makkelijk om een meerdaagse tocht te plannen. Toch is ons avontuur nog niet voorbij. We hebben het aanbod gekregen een nachtje te kamperen op privé-terrein. Naast de jungle van het Almeerderhout ontstaat een ander soort paradijs. In Almere Oosterwold mag iedereen zijn eigen droomhuis mag bouwen. Midden in een weiland, is een soort prettige piratenkolonie ontstaan. 

Kapers op de kust

In dit weiland kun je je bijna voorstellen dat hier vroeger vissen zwommen. De haringen drukken we in de vette zeeklei. Maar de vissen hebben plaatsgemaakt voor andere dieren. De muizen rennen door het net gemaaide gras. Vanuit onze tent zien we vele kapers voor deze kleine vriendjes: een vos, roofvogels, klikkende ooievaars en witte reigers. Op deze topdag hebben we de zeespiegel niet verlaten. Maar de avonturiers die hier hun paradijs bouwen kijken voorbij de horizon.

We slapen heerlijk in het frisse weiland. ‘s Ochtends is alles nat, zoals het hoort. Voor de zekerheid staat de wekker. Maar die is niet nodig. De werkmannen gaan weer verder met de bouwweg. Die langsrijdende graafmachine is toch iets minder idyllisch dan fluitende vogels. Maar het zonnetje op de tent maakt dat meer dan goed. Snel pakken we alles in. Om 9 uur begint thuis de school en het werk…

Informatie

  • Startpunt: Parkeerplaats Meentplaats op de kruising van het Waterlandsepad en de Meentweg.
  • Lengte: 12 km
  • De route: de kaart vind je op Routeyou: Toch geen top op zeeniveau.
  • Inkorten/verlengen: als je de tocht wilt verlengen is het een aanrader naar het Kathedralenbos te gaan. Daar vind je de Groene Kathedraal, een landschapskunstwerk van Marinus Boezem. Met 178 populieren is de Katherdraal van Rheims ‘nagebouwd.’ Als je korter wilt wandelen kun je ook dichtbij de berg parkeren op de hoek van de Meesweg en het Cirkelpad. Met het openbaar vervoer kun je uitstappen bij bushalte Almere Hout, De Kemphaan en daar starten met wandelen. 
  • Overnachten: wij konden overnachten in een weiland in Almere Oosterwold, maar dat is privé-terrein. Langs de wandeling ligt Stadslandgoed de Kemphaan. Hier ligt Natuurcamping de Kemphaan. Je kunt hier met je eigen tent kamperen, maar ook in een gehuurde accommodatie. Je kunt zelfs slapen in een hangmat,  brandweerauto of yurt. Op het Stadslandgoed zijn ook restaurant een landgoedwinkel en een klimparcours.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *